101 - از نوف ( ابن فضالهء ) بكالى ( كه از خواص اصحاب امام عليه السلام مى باشد روايت شده ) است كه گفته : شبى امير المؤمنين عليه السّلام را ديدم كه از بستر خويش بيرون آمد و بسوى ستاره‌ها نگاه كرد و فرمود : 1 - اى نوف خوابيده‌اى يا بيدارى گفتم : يا امير المؤمنين بيدارم ، فرمود اى نوف 2 - خوشا حال پارسايان در دنيا كه بآخرت دل بسته‌اند ، ايشان گروهى هستند كه زمين را فرش و خاك آن را بستر و آب آن را شربت گوارا قرار داده‌اند ( بلوازم زندگى بى اعتنا هستند ) و قرآن را پيراهن ( زينت و آرايش دل ) و دعا و درخواست را جامهء رو ( جلوگير از حوادث و پيشآمدها ) گردانيده‌اند ، پس به روش ( حضرت ) مسيح ( كه به دنيا دلبستگى نداشت ) دنيا را از خود جدا كردند . 3 - اى نوف ، داوود عليه السّلام در اين ساعت از شب ( نزديك سحر براى راز و نياز با حقّ تعالى ) برخاست و گفت : اين ساعتى است كه دعا و درخواست نمى كند در آن بنده‌اى مگر آنكه روا مى گردد مگر اينكه ده يك گير ( باج گير و گمركچى و راهدار ) يا كسى كه مردم را به ستمكاران بشناساند و اسرارشان را نزد آنها فاش نمايد ، يا گزمه و همكاران داروغه يا نوازندهء ساز يا نقاّره‌چى و دهل زن باشد ( زيرا گناه ايشان مانع است از اينكه در خواستشان روا گردد . سيّد رضىّ « عليه الرّحمة » فرمايد : ) عرطبه بمعنى طنبور ( ساز ) و كوبه بمعنى طبل ( دهل و نقاّره ) است ، و نيز گفته شده : عرطبه يعنى طبل و كوبه يعنى طنبور .